Onlangs trof een familielid deze nogal lange voicemail-introductie aan. Opmerkelijk en ook best een originele tekst. Maar of het ook handig is; je stelt het geduld van de beller zo wel op de proef. Het zette mij in ieder geval aan het denken. Hoe ga ik eigenlijk zelf om met voicemail? 

Aangepaste etiquette

Spreek ik zelf nog in? Zelden. Luister ik regelmatig ingesproken berichten af? Eerlijk gezegd niet. Ik heb links en rechts eens navraag gedaan hoe anderen in mijn omgeving ermee omgaan. En wat blijkt, ik ben niet de enige die er een - zeg maar - aangepaste etiquette op na houdt. Dat brengt mij ertoe te veronderstellen dat voicemail wel zo’n beetje zijn langste tijd heeft gehad. Tel daarbij op dat jongeren elkaar nog nauwelijks bellen - die weten via allerlei andere kanalen wel of iemand bereikbaar is of niet - en dan durf ik wel te stellen dat voicemail op zijn retour is.

Haarlemmerolie

En nu? Gelijk maar de stekker eruit? Dat zullen providers niet 1, 2, 3 doen. Tenslotte zit er een verdienmodel achter. Je zou wel gek zijn om die direct de nek om te draaien. Zijn leveranciers op dit vlak erg innovatief, bieden ze goede alternatieven? Ik weet het echt niet. Is er überhaupt een pasklare oplossing? Vast wel. Onlangs werd ik namelijk nog geconfronteerd met de technische toverterm ‘presence’. Aangeprezen als Haarlemmerolie voor alle bereikbaarheidsissues. Zal best, ik ben geen deskundige op dit vlak. Ik ben slechts een gebruiker met een mening. En die mening is dat volgens mij voicemail achterhaald is.

Herkenbare situatie

Om mijn mening te onderstrepen, deel ik gelijk ook een ergernis. Werkelijk kromme tenen krijg ik van bellers die een heel verhaal gaan afsteken. Daar is voicemail toch zeker niet voor bedoeld? Ik kies op zo'n moment meteen de optie ‘bericht verwijderen’. Vervolgens reageer ik altijd erg onschuldig wanneer de boodschapper op enig moment refereert aan zijn of haar bericht: ‘Heb je m’n voicemail dan niet gehoord?’ ‘Ehm, nee. Nog niet aan toegekomen om berichten af te luisteren. Sorry…’ Vast een herkenbare situatie. En zo draai me van het ene smoesje in het andere. Past niet bij me en is eigenlijk ook niet wenselijk. Nog een reden te stoppen met voicemail.

Voorbeeldrol

Dit alles vormt een mooie aanleiding om iets te opperen. In het kader van beter goed gejat dan slecht bedacht, fraaier gezegd, geïnspireerd door de campagne We Quit Mail (#WQM) van Kim Spinder op Twitter, rondom afschaffen van E-mail, introduceer ik hierbij: ‘I Quit Voice Mail’. Ook via Twitter natuurlijk, met zoekterm #IQVM. Eens kijken wat dit teweeg brengt. Wanneer dit succesvol is, komen de oplossingen vanzelf wel. Ben ik van overtuigd. Het nummer doorschakelen kan altijd nog.

Kun je bij mij op dit moment geen voicemail meer achterlaten? Jazeker, nog wel. Tot het moment dat #IQVM de vorm van een buzz krijgt. Dan zal ik mijn voorbeeldrol gaan innemen.

Je mening delen? Reageren op dit stuk?

Dat kan hieronder, of via Twitter @remcodoeve en waarschijnlijk nog heel even middels een voicemailbericht.

Remco Doeve

#IQVM aanhanger