Hoe leidt social media tot discussie?

Een aanzienlijke hoeveelheid argumenten later en ik word nog steeds met een wat meewarige blik aangekeken. Niet door mijn dochters natuurlijk, maar door mijn wederhelft.
 

Bestaat er dan iets van een generatiekloof binnen je eigen generatie? Ben ik een uitzondering en is social media uiteindelijk toch generatie gebonden? Niet alleen ik -als bijna Abraham- ben enthousiast gebruiker van allerlei toepassingen, zo ook vele leeftijdsgenoten met mij. Dus je zou denken van niet. Maar mijn ervaring is anders. Niet alleen thuis, ook in onze vriendenkring verschillen de meningen nogal en heerst er verwarring tussen vrienden onderling en binnen de gezinnen. Niet alleen maar tussen ouders en tieners.

 

De gezinnen bestaan zo’n beetje uit gelijkwaardige samenstellingen. Alle mogelijk denkbare problematiek dient zich aan, zo ook rondom social media. En dat is niet zo verwonderlijk. We hebben namelijk allemaal te maken met tieners. We weten het, iets verbieden maakt het extra begerenswaardig. En toch probeerde een ouder deze methode: een week niet online. Met als gevolg: onbegrip, teleurstelling, boze gezichten, bonje. Iets mee opgeschoten? Nee. De digitale tienervrienden zijn tenslotte niet verdwenen. Sterker nog, zodra de zondebok weer online mag, volgt er een inhaalslag aan informatie-uitwisseling. Met andere woorden, een heus jojo-effect.

 

Verslaving ligt op de loer, hoor ik dan. Een waarheid als een koe. Ik ben de laatste die dat zal ontkennen. Eerlijk gezegd, ik heb hier ook geen pasklaar antwoord op. Misschien komt dat wel omdat ik er geen bedreiging in zie. Uiteraard ben ik ook wel eens teleurgesteld als er door het online zijn, andere zaken te weinig aandacht krijgen. Maar verbieden? In mijn ogen heeft dat geen zin. Erkennen dat online communicatie een onderdeel is van het sociale leven van je kinderen, is wat mij betreft de belangrijkste basis voor het maken van afspraken met elkaar.

 

Terug naar de social-media-onwillige-wederhelft. Zij kan zich nog steeds wel vinden in veel gehoorde tegenargumenten. Nou ja, argumenten, meer een soort dooddoeners: ‘Moet je dan zo nodig aan iedereen laten weten dat je naar het toilet moet’, of ‘Boeit het iemand dat jij een auto heel cool vindt’. Wie herkent dit soort tegenwerpingen nou niet. Valt wat mij betreft in dezelfde categorie als dat je Het Nieuwe Werken equivalent stelt aan thuiswerken. Kortom, nogal kortzichtig.
Nu niet denken dat echtgenote en ik elkaar dagelijks al dan niet digitaal achterna zitten. Dat valt best mee. Het met elkaar oneens zijn, is zelfs wel amusant en tegelijk leerzaam. Sowieso beter dan zonder meer aannemen dat tweets de wereld in slingeren helemaal top is, om het daarna compleet te negeren. Nee, dan is proberen te overtuigen veel leuker. En hoe gaaf is het als het social media virus uiteindelijk toch overslaat.

 

Het is geen uitzondering dat in de avonduren de gehele familie elk individueel op een eigen scherm zit te turen. Al dan niet met z’n allen in de huiskamer. Drie van de vier hebben op zo’n moment regelmatig de grootste lol. Zo ook zijn tv-programma’s ineens een stuk leuker vanwege discussie over de timeline. Dat wekt nieuwsgierigheid op. En dat houden we vast. Want we zijn er achter, iemand opzichtig uitsluiten van social media heeft tot gevolg dat diegene vroeg of laat er deel van uit wil maken. Dat lijkt zowaar te lukken. En zo hebben we dan alsnog het gelijk aan onze zijde.

 

Remco Doeve
Social Media addict

remco@remcodoeve.nl
twitter.com/remcodoeve