De kracht van het geven

DE COLUMN WEEK 3: DOOR WILLEM OVERBOSCH

10 januari 2009

In 2004 heb ik voor het eerst Martijn Aslander ontmoet. Hij gaf een lezing bij een bijeenkomst die ik had georganiseerd voor de Alumnivereniging van Universiteit Maastricht over netwerken. Hij vertelde toen een verhaal over de kracht van het geven.

Het verhaal van Martijn Aslander gaat over een toevallige ontmoeting die hij heeft in de trein van Groningen naar Amsterdam. Hij ontmoet iemand en raakt aan de praat over de hobby van die man; het verzamelen van hele bijzondere modelautootjes. Ze wisselen geen contactgegevens uit, maar Martijn onthoud wel dat de man werkt voor een groot IT bedrijf. Enkele maanden later loopt Martijn op een rommelmarkt en ziet daar zo'n bijzonder autootje staan. Hij koopt dit voor 1 euro om het vervolgens aan deze man te geven. Na enig zoekwerk komt hij achter de naam van de man via het grote IT bedrijif en stuurt het autootje op. De moraal van het verhaal is dat deze relatie natuurlijk niet meer stuk kan. De verzamelaar is zielsgelukkig met het autootje en zal Martijn nooit meer vergeten. Wie weet wat ze in de toekomst nog voor elkaar kunnen betekenen.

Ik ben in 2003 begonnen met ondernemen, in 2004 ben ik van de zolderkamer naar een locatie bij de Hogeschool Utrecht verhuisd. Daar ontmoette ik Frans Speelman, een docent die als taak had het bedrijfsleven in contact te brengen met het onderwijs. Natuurlijk sloot dat goed aan bij waar ik mee bezig was en er was meteen een klik. We hebben in de loop van de jaren contact gehouden, maar toen ik daar in 2006 vertrok zagen we elkaar een stuk minder. Ik wist dat Frans voor zichzelf begonnen was en de Hogeschool vaarwel had gezegd. Hij is met een partner als coach verder gegaan.

Vorig jaar liepen we elkaar in de Praxis tegen het lijf:"He Frans, hoe is het?"  Goed hoor! We moeten weer eens bijpraten! We blijken op nog geen 500 meter van elkaar kantoor te houden. Frans wil mij introduceren bij de eigenaar van zijn bedrijfsverzamelgebouw omdat hij denkt dat er een mogelijke klik is.

Uiteindelijk maken we de afspraak en vrijdag 9 januari 2008 ontmoet ik Jan van Overhagen. Ik loop zijn kamer binnen en we schudden elkaar de hand. De indringende blik die we elkaar geven zegt meer dan de handdruk alleen. Bij binnenkomst was mijn blik spontaan gevallen op een model van een visserkotter die op zijn kast stond. Ik vertel meteen dat wij vroeger jarenlang zo'n kotter als pleziervaartuig hebben gehad. Het scheepje maakte een mooie herinnering los.

Plots zegt ja:"Willem, ik krijg de neiging het aan je te geven! Ik heb het bootje jarenlang geleden gekregen toen ik een model van een zeilschip kocht van iemand die naar Zuid-Afrika ging verhuizen. Ik wist tot op heden niet wat ik met het bootje aan moest. Nu ik zie dat jij er zoveel gevoel bij hebt denk ik dat ik je er een plezier mee doe!" Uit beleefdheid geef ik eerst aan dat dat echt niet nodig is, maar dan zegt Jan :"dat het zijn beslissing is om iets te geven en dat hij hoopt dat ik het aanneem." Dankbaar en verrukt neem ik het scheepje in ontvangst en geef hem nog een warme handruk. Ik beloof hem de foto van onze boot te sturen!

Wat een verrukkelijk open netwerk moment! Wat deze relatie ook gaat brengen in de toekomst, er is een blijvende indruk gemaakt. Dat is de kracht van het geven. Het gaat niet om de financiële waarde van het object dat je geeft, maar het moment of het gevoel dat je ermee overdraagt!

Wanneer we allemaal wat meer zouden geven zou deze wereld er wellicht heel anders uitzien...

Dat is mijn goede voornemen voor 2009!

Geschreven door: Willem Overbosch, MKB Servicedesk BV