Kinderen en gekken zeggen de waarheid

Column Bart Groothuis | Nodig je kinderen eens uit bij je bedrijf

15 april 2014

Van de week ben ik even langs een fotograaf geweest om pasfoto’s te laten maken, omdat ik een nieuw paspoort nodig heb. Nu is het algemeen bekend dat pasfoto’s niet de meest flatteuze weergaven opleveren, maar bij mij was het resultaat deze keer ronduit bedroevend.

Om geen gedoe op het gemeentehuis te krijgen over schittering of spiegeling in brillenglazen had ik voor de zekerheid mijn bril maar afgedaan en zoals bij veel brildragers het geval is, zie ik er zonder bril ‘niet uit’. En dus zagen de pasfoto’s er even later ook ‘niet uit’. Grote hilariteit thuis, toen vrouwlief en de kinderen de pasfoto’s zagen. Mijn zoon (17) merkte op: “Goh pap, zijn dit van die foto’s die je krijgt als je ze bewerkt met zo’n app die je er twintig jaar ouder uit laat zien?” Zo erg was het dus. En hij zei het gewoon.

Niet leuk om te horen, maar wel waar.

De waarheid over je bedrijf

En dat is ook direct mijn tip voor deze week: nodig je kinderen eens uit in je bedrijf. Want je kent vast het spreekwoord: ‘Kinderen en gekken zeggen de waarheid’. Laat ze een keertje op bezoek komen en een beetje rondlopen op je kantoor, in je fabriek of op je werkplaats en kijk en luister wat ze op de terugweg naar huis hebben te melden.

Dingen die jij heel normaal vindt, worden door jonge kinderen genadeloos gefileerd en van commentaar voorzien. Dat kan gaan van “die mevrouw daar heeft een rare neus” of “die meneer met dat lange haar stinkt uit zijn mond”, via “wat stinkt het hier”, of “wat een lelijke kamer is dit”, naar “wat een idioot gebouw is dit eigenlijk”, of “werken hier alleen maar oude mensen?”. Je moet er wel tegen kunnen, maar je krijgt op een fantastische manier een spiegel voorgehouden. En gelukkig mag je zelf besluiten of en wat je vervolgens met de adviezen wilt gaan doen.

Schat aan informatie

Als je kinderen al wat ouder zijn, laten we zeggen puberleeftijd, dan kun je ze prima een hele dag laten meelopen/meehelpen en ook dan krijg je een schat aan informatie. Over vreemde werkwijzen op de postkamer, tergend langzame kopieermachines, klemmende deuren, ‘idiote’ procedures in de werkplaats, ‘dictatoriale’ mevrouwen in de kantine, noem maar op. En, daar kun je zeker van zijn, je gaat een dag later met een andere mindset weer naar je werk.

Want, zo kan ik me nog goed herinneren dat ik op 15-jarige leeftijd eens een middag kwam helpen op het werk bij mijn vader. Ik had me er veel van voorgesteld en verheugde me om ‘de meisjes’ te ontmoeten waarover mijn vader onder het eten ’s avonds altijd van die leuke anekdotes vertelde. “En?” vroeg mijn vader toen we aan het einde van de dag naar huis fietsten, “Hoe vond je het?”. “Ja, leuk” gaf ik als antwoord, “Maar waar waren nou die meisjes?”. “Die heb je toch allemaal ontmoet?!” zei vader verbaasd, “Ze waren er allemaal, Corry, Marlies, Wil, Astrid en Corien”. “Meisjes?” flapte ik eruit, “Dat zijn allemaal oude vrouwen!”. Nors fietste vader voor me uit naar huis.

Auteur

Bart Groothuis