Transitievergoeding moet bijna altijd betaald worden

Column Maarten Menger | Zelfs drugsgebruiker krijgt volle mep

24 februari 2020

Op 1 juli 2015 is de Wet werk en zekerheid (Wwz) in werking getreden en daarna ook al weer op meerdere onderdelen gewijzigd. Tot 2020 had een werknemer recht op een transitievergoeding bij een dienstverband van twee jaar of langer. Sinds 2020 kan een werknemer al vanaf de eerste dag recht hebben op een transitievergoeding. Maar niet altijd is er recht op deze financiële compensatie.

Gezond personeel levert je geld op!

Voorbeeld 1

Een werknemer is al 10 jaar in dienst bij een havenbedrijf. Sinds 2015 is er nogal wat op zijn functioneren aan te merken. De werknemer is agressief en valt in slaap tijdens het werk. Ook meldt hij zich vaak ziek. De werknemer is aangesproken op zijn gedrag. Bij de werkgever rijst het vermoeden dat de werknemer afhankelijk is van drugs.

In september 2019 veroorzaakt de werknemer een ongeval op het werk, omdat hij in slaap is gevallen bij het besturen van een voertuig. De werknemer stemt in met een drugstest. De uitkomst van die test is dat de werknemer cocaïne heeft gebruikt. De werknemer biecht zijn drugsgebruik op, maar zweert dat het gebruik zich beperkt tot het weekeinde en feestjes. Het ongeluk zou volgens de werknemer het gevolg zijn van een burn-out.

De werkgever is van mening dat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen, en verzoekt de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De kantonrechter is het met de werkgever eens, en ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens verwijtbaar handelen. Omdat gedrag van de werknemer ernstig verwijtbaar is, bepaalt de kantonrechter dat de transitievergoeding niet betaald hoeft te worden. Maar in hoger beroep blijkt dat het ontslag terecht is, maar er bestaat wel recht op een transitievergoeding. Er zou geen sprake zijn van ernstig verwijtbaar handelen, of in ieder geval niet ernstig genoeg. Mogelijk is het ongeval inderdaad veroorzaakt door een burn-out, dus moet de werkgever wel een transitievergoeding betalen.

Voorbeeld 2

Een werknemer werkt met een tijdelijk contract in een restaurant. De werkgever is niet tevreden over de werkzaamheden, en probeert met gesprekken de werknemer handvaten te geven om de werkzaamheden te verbeteren. De werknemer zelf is ook niet tevreden met de functie maar blijft gewoon z’n werk doen.  

Er kunnen nu twee situaties ontstaan. De werknemer besluit om over te stappen naar een andere baan of de werkgever besluit om het contract niet te verlengen. Als de werknemer zelf opstapt, is er geen recht op een transitievergoeding. Als de werkgever het contract niet verlengd, heeft de werknemer wel recht op een transitievergoeding.

Conclusie

Het gevolg van de Wwz is dat de transitievergoeding bijna altijd betaald moet worden. Alleen als sprake is van ernstig verwijtbaar handelen heeft een werknemer geen recht op een vergoeding en als de werknemer zelf besluit om op te stappen.

Uit een uitspraak van het hof van een paar jaren geleden blijkt dat van ernstig verwijtbaar handelen niet snel sprake is. Zelfs een werknemer die cocaïne gebruikt en op het werk een ongeluk veroorzaakt, handelt volgens het hof 'niet ernstig verwijtbaar' en heeft recht op een transitievergoeding.

Bron: Gerechtshof Den Haag,1 juli 2016, ECLI:NL:GHDHA:2016:1868

Auteur

Maarten Menger