Is Wifi net zo vanzelfsprekend als toiletpapier?

Column l Wifi-angst

27 augustus 2012

We kennen allemaal de zoektocht naar een toilet bij hoge nood. In een winkel vind je er zelden een. In restaurants wel, maar als je er niet te gast bent, durf je niet.

Whitepaper Hoe bedien ik mijn klanten online?

Bij McDonalds is het wat makkelijker, want het is er aardig anoniem. Benzinepompen langs de snelweg voorzien in onze behoefte, ook al moet je bij de kleinere benzine pompen soms eerst een sleutel vragen. Verder kent iedereen de grap wel, dat EasyJet en Ryanair overwegen om geld te vragen voor toiletbezoek tijdens de vlucht.

WC Experience

Leuk is dat er cultuurverschillen zijn, zelfs tussen westerse landen. In Zwitserland en de Verenigde Staten zijn alle toiletten gratis. En langs de Duitse Autobahn betaal je fors, maar het toiletbezoek is er een ware Experience, met muziek en frisse geuren, en je krijgt je geld terug bij een aankoop in de shop.

Toiletpapier op

In ieder geval mag je (in het westen) rekenen op toiletpapier, zonder dat je daarvoor hoeft te betalen. Toiletpapier op, is het slechtste visitekaartje dat je je kunt inbeelden.

Hogere toiletkunde

Reken maar dat het faciliteren van toiletten een hele klus is. Ze moeten schoongemaakt worden, er hangen checklists aan de muur, ze raken verstopt, er moeten er genoeg zijn, ook voor invaliden, ofwel: Je kan er op afstuderen tegenwoordig. En ondertussen willen wij als consumenten alleen maar dat we ergens terecht kunnen bij hoge nood. Liefst gratis.

Irritaties

Wat mij betreft is Wifi-toegang even belangrijk. Maar het is nog lang niet zo vanzelfsprekend als de beschikbaarheid van toiletpapier. Ik zie in ieder geval veel overeenkomsten in de irritaties.

Sleutel aan een haakje

Zo zijn er restaurants waar ik een bonnetje krijg met hele moeilijke codes, waarmee ik dan een maximale tijd online mag zijn. Alsof de toiletdeur vanzelf open springt als ik te lang zit. In 3-sterren hotels is Wifi steeds vaker gratis, maar bij 4 en 5-sterren hotels betaal ik soms 20 euro per etmaal. Conferentiecentra hebben gelukkig steeds vaker Wifi. Kun je lekker twitteren als de lezing te saai is. Vereist soms wel een inlogcode die op een A4-tje aan de muur geplakt is. Alsof de sleutel van het toilet aan een haakje naast het toilet hangt.

Als ik te gast ben bij een gewoon bedrijf, lukt het mij echter zelden online te komen. Company policy heet dat dan. Terwijl diezelfde company policy wel regelt dat ik er prettig naar het toilet kan. En een kopje koffie krijg.

Angst

Er heerst een soort angst om anderen gebruik te laten maken van je Wifi. Alsof je iemand gebruik laat maken van je toilet, en bang bent dat hij teveel toiletpapier gebruikt. Met de uitvinding van Wifi, leek het mij zo logisch om je internetabonnement samen met een aantal buren te nemen. Dat zou natuurlijk slechte business zijn voor de telco’s.

Welkom op jouw Wifi?

Ik verdenk die Telco’s ervan dat ze dat aan zagen komen. Enerzijds hebben ze ons toen allemaal een eigen Wifi-router cadeau gedaan, waarvan je de Wifi-beveiliging niet eens uit kan zetten. En anderzijds zijn we bang gemaakt, dat vreemden onrechtmatig gebruik maken van ons netwerk, om spam te verzenden en kinderporno te downloaden. Gasten in jouw bedrijf zijn beslist welkom gebruik te maken van het toilet. Maar geldt dat ook als ze met Wifi het internet op willen?

Auteur

Jeroen Komen