Zelfkritiek een zegen!?

Column Andre Vreugdenhil | Bedrijfsanalyse

03 november 2017

Tijdens de wekelijkse training gaf onze rechtsvoor aan dat hij eindelijk meer ballen had gekregen. Er zit vooruitgang in! Ik hoorde een lichte ondertoon van kritiek naar de rest van het team, maar hetwas positief geformuleerd.

Boek: Toptrends voor Ondernemers

Ik had mij in dezelfde situatie iets anders afgevraagd. Waarom krijgt de spits wel ballen en ik niet? Sta ik niet goed, breng ik te weinig of is de spits misschien gewoon beter? Met meestal er gelijk

achteraan wat kan ik dan beter doen. Nou is het belangrijkste dat het gewoon leuk is en dat is het zeker. Maar het is duidelijk een verschil van perceptie. De een bekijkt het vanuit de omgeving naar zichzelf en de ander bekijkt het vanuit zichzelf naar de wereld toe.

Nu denk ik dat een hoop mensen iets meer zelfkritiek kunnen gebruiken. Niet alles op de overheid en de omgeving afschuiven, maar kijk wat je zelf kunt doen. Of de duur betaalde profvoetballers, die boos zijn omdat ze geen kans hebben gekregen van de trainer. Maar er is natuurlijk wel een reden waarom mensen de schuld buiten zichzelf leggen. Je bent dan namelijk zelf niet verantwoordelijk en je hoeft er dus ook niets aan te doen. Zelfkritiek gaat andersom ook vaak fout. En dat is wat ook managers en leidinggevenden in de gaten mogen houden. Niet alleen voor zich zelf maar ook voor de medewerkers. En dan niet alleen de ongemotiveerde maar juist ook naar degene die graag willen en misschien perfectionistisch ingesteld zijn. Zijn die niet te zelfkritisch?

Als ik de rechtsvoor was en ik zou gaan twijfelen aan mijn sport kwaliteiten dan is dat vervelend (en waarschijnlijk ook waar). Erger wordt het als ik mezelf er voor veroordeel als “ik deug nergens voor”. Of dat ik zo mijn best ga doen dat ik verlam en er helemaal niets meer van bak. Of dat ik boos wordt op mezelf en terugtrek uit het team. Er wordt beweerd dat zelfkritiek eigenlijk een hang is naar controle, of dat men bang is om buitengesloten te worden. Soms ook een verkapte vorm van zelfbevestiging vragen, maar dan is het geen echte zelfkritiek, maar hengelen naar complimentjes.

Dus toch maar geen zelfkritiek?

Als je gewoon lol hebt dan is het voor mij niet nodig. Zit je iets dwars dan helpt het misschien wel als je ook je eigen rol daarin onderkent. Hier wel een aantal voorwaarden. Verpersoonlijking: Het gaat hier alleen over sportkwaliteiten en niet over de totale persoon. Afstemming met mijn omgeving: Vindt mijn omgeving ook dat ik het minder goed kan of helemaal niet. (misschien is de linksachter van de tegenpartij gewoon heel goed.) Kijk naar de belangen: Voor mijn team maakt het echt niet uit. Zo goed zijn we ook weer niet. Houd het positief: Vandaag ga ik extra goed mijn best doen om goed vrij te lopen. Acceptatie. Sommige sporten had ik eerder aan moeten beginnen om goed te worden. En acceptatie dat lukt, ik richt me gewoon op de 3e helft!

Auteur

Andre Vreugdenhil