Ben jij wel checked-in?

Column | Waar is je personeel mee bezig?

06 mei 2014

Ken je dat gevoel? Je zit helemaal in de flow, alles lijkt logisch met elkaar verbonden. Je ziet verbanden die anderen niet lijken te zien. Je let op dingen die anderen niet opvallen. Je bent checked-in. Maar hoe krijg je dat gevoel bij iedereen over de bühne?

Elke maandag starten we bij MKB Servicedesk de week met de 'weekly update', 'MOKS' of hoe je het ook wil noemen, in een poging de twintig neuzen op kantoor dezelfde kant op te krijgen. Even 15 minuten de klokken gelijk zetten na het weekend.

Checked-in

Vaak resulterend in het gevoel dat ik de enige ben die doorgaat waar ik denk dat we zijn gebleven. Vorige week liep toch alles, dan pakken we nu toch door? Maar nee, het weekend lijkt een grote 'check-out' te zijn. Iedereen lijkt in die twee dagen te vergeten wat de voorgaande week speelde. De KPI’s, de doelen, de plannen de campagnes: alles moet weer opnieuw in het systeem. “Wat ga jij deze week bijdragen?”, vraag ik dan. Als antwoord krijg ik dan wat verwarde blikken, 'geen idee' uitbeeldend alsof ze willen zeggen: 'Zeg jij het maar'.  

Dan bekruipt mij het gevoel van onmacht. Ben ik wel in staat om mijn plannen waar te maken? En zijn mijn mensen daar wel op aangesloten? Dit is mijn bedrijf, maar is het ook hun bedrijf? Wat is voor hen eigenlijk de reden om dagelijks naar kantoor te komen, vinden ze het wel belangrijk om checked-in te zijn?

Plezier op werk

Leen Zevenbergen roept het al een paar jaar, laatst nog tijdens zijn TedX optreden in Eindhoven: Bijna 70 procent van de medewerkers gaat niet met plezier naar zijn werk. Dat is toch bizar? Waarom zou je 40 uur per week naar een plek gaan waar je niet wil zijn? Waarom doe je niet wat je leuk vindt? Toen ik vijftien jaar geleden bij Esso in Breda begon, moest ik - net zoals Leen vertelt in zijn TedX verhaal - elke dag inklokken en laten zien dat ik 'lijfelijk' aanwezig was. Met een pasje. Zonder kwam ik het gebouw niet eens in. Vervolgens kroop ik in een grijs hok om een hele dag spreadsheets te vullen en de 'delta’s' te verklaren, op zoek naar de virtuele verschillen tussen de 'actuals' en de begroting.

Een keer per maand mocht ik die verschillen toelichten aan de grote baas: een Amerikaan genaamd 'Hubble', die keer op keer een fout in mijn analyse wist te ontdekken. Ik snapte er ook geen hout van, had heel mijn studie Economie nog nooit van delta-analyse gehoord. 

Tot ik terugkwam van een reis van een maand door Ecuador en Peru, met een baard op kantoor zat en de CFO binnen kwam lopen. Hij zag me en zei dat dat toch echt niet de bedoeling was. Ik realiseerde me dat ik compleet verkeerd zat en had er totaal geen lol in. Kon niets toevoegen aan dat enorme bedrijf. Ik ben naar mijn baas gestapt en heb mijn baan opgezegd. Ging naar Australië. Wat een kick was dat! Veel van mijn vrienden begrepen er niets van. Hoe kun je nou een carrière bij Esso opgeven? Ik deed het gewoon.

100 procent aan de bak

Terugkijkend is dat precies wat ik van mijn medewerkers verwacht. Je doet mee of je doet niet mee. Je moet het naar je zin hebben en voor 100 procent aan de bak. Dat kun je alleen maar als je het naar je zin hebt. Als je het gevoel hebt dat je iets bijdraagt aan jezelf, het bedrijf en je omgeving. Wat kan ik daaraan doen? Het is mijn verantwoordelijkheid om een inspirerende omgeving te creëren waarbinnen medewerkers kunnen uitblinken in wat ze doen. Dat vraagt om meer dan de wekelijkse wake-up call. 

De laatste maanden probeer ik een andere aanpak. Ik maak praatjes op momenten dat mensen het niet verwachten, gewoon 1:1. Soms bij de koffieautomaat, soms aan onze stamtafel, een andere keer achter het bureau of in de auto. Maakt eigenlijk niet uit waar. Maar het zorgt er wel voor dat mensen checked-in worden. Iedereen kan zijn zegje doen, je kan lekker even sparren en de meeste creatieve, goede ideeën komen tot stand. Formeel contact werkt gewoon niet. Ik heb er zelf trouwens ook een hekel aan, misschien is dat wel het probleem. 

Mijn les? Je moet structuren aanbrengen die werken voor jou én je mensen. Het maakt niet eens zoveel uit hoe, als iedereen maar checked-in is. Het moet gaan voelen als een hartslag. Iedereen moet het voelen en het klokje moet bij allemaal gelijk tikken. Dat is een enorme uitdaging, maar ik begin te merken dat we er komen, ieder op zijn eigen manier en dat is geweldig om te zien en te voelen. Dat geeft een enorm gevoel van trots. MKB Servicedesk, dat is mijn bedrijf, dat is ons bedrijf, dat is onze droom, dat is onze hartslag.

Auteur

Willem Overbosch