Assumption is the mother of all fuck-ups

Column Bart Groothuis | Geen aannames

19 april 2018

Kijk voor je verder leest eerst eens naar onderstaand filmpje….

MKB in Beeld 2020

De Ondernemerskalender 2019

https://www.youtube.com/watch?v=KDI83HvbtCE

Wees gerust, ik ga het niet hebben over de acteertalenten van Steven Saegal. Je zult gezien hebben dat, ook al speelt Saegal de hoofdrol in de film, hij in dit fragment helemaal niet voorkomt.

Voor diegenen die de film niet kennen een korte uitleg: Casey Ryback (Steven Saegal) is een voormalig SEAL kapitein en een toevallige passagier van een trein die gekaapt wordt door de onvermijdelijke bad guys. En, die bad guys, dat zijn alle mannen die je zojuist in het filmfragment gezien hebt. Vlak voor dit fragment heeft één van die bad guys een confrontatie gehad met Casey Ryback (Steven Saegal) en de bad guy denkt dat hij Casey hierbij gedood heeft. Hij zegt dan ook in dit fragment "I assumed he was dead.” En zijn baas, de super bad guy, zo heb je net gezien, reageert furieus en spreekt de legendarische woorden “Assumption is the mother of all fuckups.”

Kijk, en daar gaat het me nu net om. Want ook veel contacten met klanten lopen mis op ‘assumptions’. Op ‘foute aannames’ over en weer. Hoe vaak komt het voor dat jij bij ‘gedoe’ met je klanten dingen zegt als:

  •        “Oh, maar ‘we’ wilden toch juist …”

  •        “Oh, ik dacht ….”

  •        “Oh, maar ik had begrepen….”

  •        “Oh, maar jij weet toch dat, …”

  •        “Och jee, ik was er juist van uitgegaan dat ….”

  •        “Nee, jij zou toch … “

  •        ….

Die verschillende ‘assumptions’ tussen jou en je collega’s en tussen jouw bedrijf en dat van je klant ontstaan overigens niet opzettelijk. Je denkt oprecht elkaar goed te begrijpen. Maar dat ‘denken dat je elkaar wel begrijpt’ (assumption) kan tot allerlei problemen leiden.

In trainingen over Projectmanagement die ik verzorg gebruik ik vaak het voorbeeld van ‘het

Apollo-project van de NASA’ van eind jaren zestig vorige eeuw. Zeker de oudere lezers zullen het zich nog herinneren, maar ook voor de jongere lezer is het een goede oefening. Denk voor je verder leest even goed na over de volgende vraag: Wat was ook al weer het doel van het Apollo-project?

En? Weet je het? Ik schat de kans heel hoog in dat je iets antwoordt in de trant van: “Als eerste een mens op de maan.” Maar klopt dat wel? Stel dat jij, in opdracht van de NASA een raket moest bouwen om een mens op de maan te brengen…. Moest die eerste astronaut dan levend aankomen, of maakte dat niet uit? Ja, dat lijkt misschien een flauwe vraag, maar voor zowel de bestreffende astronaut als voor jou, als rakettenbouwer, maakt dat nogal wat uit. En de volgende vraag: Moest die eerste astronaut nu nog steeds op de maan lopen, of moest hij na een paar dagen ook weer levend teruggebracht worden. Ja, opnieuw… beetje flauw misschien, maar in dit geval zijn ‘assumptions’ (het ‘denken’ dat je elkaar wel begrepen hebt) letterlijk een kwestie van leven-en-dood.

Moraal van dit verhaal: Neem in je klantcontacten niets zomaar aan, maar check en dubbelcheck alles (zelf). Want je weet het: ‘assumption is the mother of all fuck-ups’ en laat dat niet met jouw kostbare klantcontacten gebeuren, want ‘To ASSUME’ leidt als je niet oppast snel tot ‘Making a ASS of U and ME.

Auteur

Bart Groothuis